به گزارش پایگاه خبری تحلیلی بانوخبر؛ در حالی که آموزش رایگان، حقی قانونی و در دسترس تلقی می‌شود، واقعیتِ جاری در زندگی زنان سرپرست خانوار نشان می‌دهد که تحصیل فرزندان برای این گروه، نه فقط دغدغه‌ی آموزشی، که یک چالش سنگین اقتصادی است. زنانی که با سیلی صورت خود را سرخ نگه می‌دارند تا سدِ راه آینده‌ی تحصیلی فرزندانشان نشوند، حالا در میانه تورم و هزینه‌های پنهان مدرسه، روزهای دشواری را می‌گذرانند.

کوله‎‌بارِ مسئولیت برای زنان سرپرست خانوار همواره سنگین بوده است، اما با شروع سال تحصیلی و فشارهای جانبی آن، این بار به مرز طاقت‌فرسا می‌رسد. بررسی‌های میدانی نشان می‌دهد «هزینه‌های پنهان» تحصیل، بزرگترین چالش این مادران است.

۱. تورم لوازم‌التحریر و پوشاک:

اگرچه هزینه‌ی مستقیم ثبت‌نام ممکن است با کمک‌های نهادهای حمایتی تا حدی پوشش داده شود، اما هزینه‌های جاری نظیر نوشت‌افزار، کیف و کفش و لباس فرم، با تورم لحظه‌ای، بخش قابل‌توجهی از درآمد اندک این زنان را می‌بلعد. در این میان، یکی از مخاطبان «بانوخبر» که خود مادر سرپرست خانوار است، این‌چنین از دغدغه‌هایش می‌گوید:

«گاهی که لیست لوازم مدرسه را به دست دخترم می‌دهند، شب تا صبح خواب ندارم. نه از خستگی کار، بلکه از اینکه چطور باید با حقوق یک ماه، هم اجاره را بدهم و هم این لیست بلندبالا را تهیه کنم تا بچه‌ام جلوی همکلاسی‌هایش احساس حقارت نکند. تمام ترس من این است که مبادا فقرِ امروزِ من، سقفِ پروازِ فردای او را کوتاه کند.»

۲. هزینه‌های جانبی و «کمک به مدرسه»:

علیرغم ممنوعیت‌های قانونی، دریافت مبالغی تحت عنوان «کمک به مدرسه» یا هزینه‌های سرویس، کلاس‌های فوق‌برنامه و اردوها، زخمی است که هر ماه سر باز می‌کند. زنان سرپرست خانوار اغلب به دلیل شرمِ ناشی از عدم توانایی مالی در میان سایر والدین، ترجیح می‌دهند از هزینه‌های ضروری زندگی خود بزنند تا فرزندشان در مدرسه احساس کمبود نکند.

۳. شکاف دیجیتال و هزینه‌های هوشمندسازی:

در دوران کنونی، تحصیل به ابزارهای هوشمند (موبایل، تبلت و اینترنت) گره خورده است. برای مادرانی که حتی در تأمین هزینه‌های جاری اجاره‌خانه و خوراک مانده‌اند، تهیه یک گوشی هوشمند برای فرزند دانش‌آموز، گاهی به معنای فروش دارایی‌های اندک یا قرض گرفتن‌های طولانی‌مدت است.

زنان سرپرست خانوار، به تنهایی بارِ تأمین مالی، عاطفی و آموزشی فرزندان را به دوش می‌کشند. «فقر آموزشی» فرزندان این خانواده‌ها، در صورت عدم حمایت مؤثر دولت و نهادهای مدنی، می‌تواند به چرخه‌ای معیوب تبدیل شود که فقر را از نسلی به نسل دیگر منتقل کند. حل این بحران، نیازمند فراتر رفتن از کمک‌های موردی و ایجاد بسته‌های حمایتی هدفمند و مستمر است؛ بسته‌هایی که اجازه ندهد «آینده» فرزندان، قربانیِ «امروزِ» دشوار مادران شود.