به گزارش پایگاه خبری تحلیلی بانوخبر : روز ملی روستا و عشایر، تنها یک نام‌گذاری در تقویم نیست؛ بلکه فرصتی است برای تامل در جایگاه زنانی که در سخت‌ترین شرایط جغرافیایی و اقتصادی، ستون فقراتِ تولید و فرهنگ ایران هستند. زنانی که از دامنه‌های زاگرس تا دشت‌های کویری، نه تنها «معیشت» را مدیریت می‌کنند، بلکه «هویت» این سرزمین را زنده نگه داشته‌اند.

از «نان‌آوری» تا «پایداری»

تصویر زن روستایی و عشایر در رسانه‌ها اغلب به قالی‌بافی یا شیردوشی محدود شده است؛ اما واقعیتِ امروزِ بانوخبر، فراتر از این کلیشه‌هاست. زنان روستایی و عشایرِ ایران، امروز به عنوان مدیرانِ کوچکِ کشاورزی، حافظان محیط‌زیست و کارآفرینانِ صنایع دستی، نقش کلیدی در امنیت غذایی کشور دارند. با این حال، همچنان چالش‌های ساختاری چون دسترسی نابرابر به بازارهای فروش، نبودِ بیمه کافی و موانعِ آموزشی، بارِ سنگینی بر دوش آنان نهاده است.
زنان عشایر: نگهبانانِ غیرت و هنر
در سیاه‌چادرهای عشایری، زنان نه تنها نیمی از جمعیتِ مولدند، بلکه حافظانِ اصیلِ فرهنگ ایران هستند. از مدیریتِ کوچ تا تولیدِ محصولات دامیِ ارگانیک که زنجیره غذایی ما را تامین می‌کند، این زنان در خط مقدمِ مقابله با خشکسالی و تغییرات اقلیمی ایستاده‌اند. «بانوخبر» معتقد است که حمایت از این زنان، حمایت از یک سبک زندگیِ پایدار است که جهان امروز به شدت به آن نیاز دارد.

مطالبه‌گری بانوخبر برای «زنِ روستایی»

در روز روستا و عشایر، ما در «بانوخبر» خواهان توجه ویژه به سه محور اصلی هستیم:
۱. زنجیره ارزش برای صنایع دستی: ایجاد بسترهای فروشِ مستقیم (حذف دلالان) تا سودِ حاصل از هنرِ دستانِ زنان روستایی مستقیماً به سفره‌های خودشان بازگردد.
۲. دسترسی به خدمات سلامت و بهداشت: ارتقای خانه‌های بهداشت و خدماتِ تخصصی زنان در مناطق محروم و عشایری.
۳. تسهیلاتِ خُرد، نه وام‌های سنگین: نیازِ زنان روستایی، وام‌های کلان با بهره‌های بالا نیست، بلکه حمایت‌های مالیِ کوچک برای راه‌اندازی کسب‌وکارهای خانگی و بوم‌گردی است.

سخن آخر : زنِ روستایی و عشایر، نه یک سوژه برای عکس‌های توریستی، بلکه یک نیروی پیشرانِ توسعه است. بیایید در روزِ روستا و عشایر، به جای شعار دادن، به این فکر کنیم که چگونه می‌توانیم تریبونی برای صدایِ آنان باشیم؛ صدایی که از دلِ کوهستان‌ها و دشت‌ها می‌آید، اما اغلب در هیاهوی اخبارِ شهری گم می‌شود. بانوخبر، صدایِ زنانِ ایران؛ از پایتخت تا دورافتاده‌ترین سیاه چادرها.