به گزارش پایگاه خبری تحلیلی بانوخبر : در حالی که اخبار مربوط به موفقیت‌های خیره‌کننده کنکور سراسری در رسانه‌ها پر شده است، اما نگاهی به لیست نفرات برتر، یک خلأ بزرگ را نشان می‌دهد “غیبت کامل خوزستان”. این موضوع نه تنها یک عقب‌گرد آموزشی، بلکه پرسشی جدی درباره عدالت در توزیع امکانات است .

تصور کنید دانش‌آموزی در گرمای ۵۰ درجه اهواز یا شهرهای دیگر خوزستان، بدون دسترسی به کولر گازی مناسب یا در میان قطعی مکرر برق، مجبور است ساعت‌ها برای کنکور درس بخواند، در حالی که رقیب او در جای دیگر کشور در کتابخانه‌ای با دمای مطبوع و زیر نظر مشاوران گران‌قیمت، تست‌زنی تمرین می‌کند. این آغازِ نابرابری است.

کنکور امروز بیش از آنکه آزمونِ «سواد» باشد، آزمونِ «تکنیک تست‌زنی» و «دسترسی به منابع» است. رتبه‌های برتر معمولاً در کلاس‌های کنکورِ در شهرهای برخوردار آموزش دیده‌اند. دانش‌آموز خوزستانی به دلیل دوری از این مراکز و هزینه‌های گزافِ کلاس‌های آنلاین یا حضوریِ استاندارد، یک گام عقب‌تر است.

محیطِ مطالعه، نقش حیاتی دارد. استرسِ زیست‌محیطی (ریزگردها، گرما، آلودگی هوا) انرژیِ روانی و جسمی دانش‌آموز خوزستانی را تحلیل می‌برد. این یک «مالیاتِ پنهان» است که دانش‌آموز خوزستانی برای درس خواندن می‌پردازد.
بسیاری از خانواده‌ها در خوزستان با تورم و مشکلات معیشتی دست‌به‌گریبان‌اند. اولویتِ این خانواده‌ها «تأمین مایحتاج اولیه» است، نه خرید پکیج‌های چند ده میلیونی کنکور. این یعنی استعدادهای درخشانِ خوزستان به دلیلِ «نداری»، در نطفه خفه می‌شوند.

آیا توزیعِ معلمانِ تراز اول در کشور عادلانه است؟ بسیاری از دبیران خبره کشور در پایتخت متمرکز شده‌اند. دانش‌آموز خوزستانی در بسیاری از مناطق محروم، از داشتنِ معلمِ فیزیک یا ریاضیِ حرفه‌ای محروم است.
وزارت آموزش و پرورش برای «عدالت آموزشی» در استان‌های محروم چه کرده است؟آیا دولت نمی‌تواند «کلاس‌های آنلاین با دبیران برتر» را به صورت رایگان برای دانش‌آموزان خوزستانی تأمین کند؟سهمیه مناطق برای کنکور چقدر واقعاً توانسته این شکافِ نابرابری را جبران کند؟