از ۱۵ مهر که هفته کودک شروع شده هر لحظه فکر کردم طلبی برای کودکان میناب بنویسم که دین خودم رو به بخشی از پاک ترین و مظلوم ترین کودکان ایران ادا کرده باشم. اما هر بار که قلم به دست گرفتم، واژه‌ها در گلویم خشک شدند. چطور می‌توان از «هفته کودک» نوشت، وقتی ذهنِ مدام به کلاس‌های درسی برمی‌گردد که در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ در میناب، به جای صدای خنده و هم‌خوانیِ الفبا، طعم تلخِ خاموشی را چشیدند؟
نوشتن از کودکان میناب، برای منِ خبرنگارنگار که سال‌هاست روایتگرِ دغدغه‌های زنان و خانواده‌های این سرزمین بوده‌ام، دیگر یک گزارشِ خبری نیست؛ یک سوگند است. این کودکان، معصوم‌ترین مسافرانِ این سرزمین بودند که پیش از آنکه بتوانند «آینده» را هجی کنند، دفترِ زندگی‌شان با خشونتی بی‌رحمانه بسته شد.
این هفته قرار است هفته‌ی «لبخند» باشد، اما من در هر لبخندی که در قابِ عکس‌های این روزها می‌بینم، چهره‌ی آن دانش‌آموزانی را جست‌وجو می‌کنم که امروز باید کنار دوستانشان می‌نشستند، بازی می‌کردند و با دنیایی از امید، از فردا می‌گفتند. مدرسه، پناهگاهِ امنِ کودکی است؛ جایی که حتی در سخت‌ترین روزگار، باید فراتر از نزاع‌ها و مرزها، مقدس بماند. اما برای کودکان میناب، این پناهگاه به تلخ‌ترین شکل ممکن ناامن شد.
من این یادداشت را نه برای «خبر» شدن، که برای «ماندن» می‌نویسم. می‌نویسم تا یادمان نرود که پشتِ تمام شعارهای زیبا، در پسِ تمامِ هیاهوی این هفته، کودکانی بودند که حق داشتند زندگی کنند، بزرگ شوند و رویاهایشان را در همین خاکِ میناب به ثمر برسانند.
حقِ این کودکان، فراتر از نام‌گذاریِ یک روز در تقویم است. حقِ آن‌ها، جهانی است که در آن، درس خواندن در مدرسه، به معنایِ ایستادن در صفِ مرگ نباشد. ما در «بانوخبر» عهد می‌بندیم که صدایِ نشنیده‌ی این کودکان باشیم؛ صدایِ کودکانی که پاک‌ترین بودند، اما مظلومانه‌ترین سرنوشت را یافتند.
یاد و نامشان، تا همیشه، نه فقط در این هفته، که در وجدانِ بیدارِ ما باقی خواهد ماند. آن‌ها الفبایِ وطن را ناتمام گذاشتند، اما ما باید با حفظِ یادشان، راهی برای پاسداری از امنیتِ کودکانی که امروز هستند، بیابیم.