به گزارش پایگاه خبری تحلیلی بانوخبر : ۱۶ مهر روز ملی کودک است؛ روزی که در تقویم رسمی شاید برای بزرگترها یادآور جشن و هدیه باشد، اما برای «کودکِ امروز»، شاید صرفاً یکی دیگر از آن روزهای پرمشغله است که باید بین کلاس زبان، کلاس رباتیک و تکالیف مدرسه، زمانی هم برای بازیِ کنترل‌شده پیدا کند.

۱. پارادوکس مراقبت و فشار:
ما در عصری زندگی می‌کنیم که والدین، آگاه‌تر از همیشه هستند. اما همین آگاهی گاهی به «اضطرابِ آینده‌سازی» تبدیل شده است. کودک امروز، نه با کارِ سخت (آن‌طور که نسل‌های گذشته تجربه می‌کردند)، بلکه با «فشارِ پیشرفت» روبروست. کوچه و خیابان دیگر جای امنی برای «بی‌خیالی» نیست و زندگیِ آپارتمان‌نشینی، کودکی را به چهاردیواریِ اتاق‌ها و نمایشگرهای تبلت و گوشی محدود کرده است.

۲. کودک، نه یک «پروژه»:
بسیاری از ما ناخودآگاه کودک را نه به عنوان یک انسان که در حال «تجربه کردن» است، بلکه به عنوان «پروژه‌ای برای موفقیت» می‌بینیم. هر لحظه از وقت او باید «بهینه‌سازی» شود. اما روان‌شناسان تأکید دارند که بخش بزرگی از رشدِ خلاقیت و هوش هیجانی کودک، در «بی‌هدفی» رخ می‌دهد؛ در همان ساعت‌هایی که هیچ کلاس و برنامه‌ای ندارد و می‌تواند با یک کارتنِ خالی، ساعت‌ها خیال‌پردازی کند.

۳. سهمِ ما چیست؟
روز کودک، فرصتی است برای یک «توقف کوتاه». بیایید فردا به جای خرید هدیه‌ای دیگر که شاید به کلکسیونِ اسباب‌بازی‌های بی‌استفاده‌اش اضافه شود، به او «زمان» هدیه دهیم؛ زمانی بدون دستور، بدون آموزش و بدون قضاوت.
فرصتِ کودکی، تکرارنشدنی‌ترین داراییِ هر انسان است. آیا ما اجازه می‌دهیم کودکانمان «کودکی» کنند، یا آن‌ها را خیلی زود به «بزرگسالانِ کوچک» تبدیل کرده‌ایم؟

شما به عنوان مادر، بزرگترین حسرتی که برای کودکیِ فرزندتان دارید چیست؟ آیا فکر می‌کنید کودکِ امروز فرصت کافی برای بازیِ آزاد دارد؟